Mijn laatste post is al een hele tijd geleden. Nou ja, heel lang geleden, maar dan anderhalf jaar of zo.
Luisterend naar de nieuwe Tom Waits, een biertje drinkend, heb ik wat door mijn stukjes gedwaald, een leuke reis door wat achter me ligt. Goede momenten, meestal. Soms ook minder fijne, maar dat is voor iedereen zo. De zon schijnt niet altijd.
Heb even met het idee gespeeld om deze blog naar
de prullenmand te verwijzen maar, nieuwsgierig als ik ben, toch
even naar de statistieken gaan kijken. Tot mijn grote verbazing
merkte ik dat er elke dag nog een hoop bezoekers langskomen om even
te reizen door die kleine akkefietjes die al lang achter me liggen.
Wie ze zijn weet ik niet. Wat ze van de teksten vinden evenmin maar
het zal me een zorg wezen.
Maar toch, ben een paar keer met de muis naar uitschrijven gegaan.
Het voelde aan alsof ik mijn eigen kind ging vermoorden. Dus niet
gedaan. Nog niet.
En voor ik er erg in had opende ik mijn tekstverwerker en ben dit nu aan het schrijven.
Ga ik mijn blog nieuw leven inblazen? Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee. Maar het spreekt me wel aan om de draad terug op te pikken.
Ja, ik heb een paar negatieve reacties gekregen
van mensen die ik het laatste jaar en half heb leren kennen. Man,
man, al die persoonlijke zaken die je te grabbel hebt gegooid, vind
je dat zelf niet gênant? wordt me dan gezegd.
Neen, niet echt denk ik dan, ik heb flink kunnen besparen op de
kosten van een psychiater. Dat is al heel wat. En ik ben te nemen
of te laten.
13 februari 2010, laatste post met "De avond
valt" en een zelfgemaakt clipje.
19 oktober 2011 en hier zit ik weer.
Ik voel me ontzettend goed in mijn vel. Met mijn twee dochters gaat
alles goed, onze relatie is opperbest alhoewel ik ze niet zoveel
zie. Op het werk is het druk en nog steeds boeiend. Heb een paar
solo fototentoonstellingen achter de rug.
Knopen die al een poosje aansleepten heb ik doorgehakt en daar
kwets je daar ook anderen mee.
Collateral damage, het is helaas onvermijdelijk.
Het is inmiddels middernacht voorbij, ik ga slapen. Morgen mijn
jongste afhalen van school samen met een vriendinnetje die komt
spelen.
Hoe moeilijk het soms ook kan zijn, life is great.
De foto heb ik een paar weken geleden gemaakt. Het zijn de
Pleiaden, het Zevengesternte.
Commentaren